Gece

Geceni Gündüzüne Kat

Hepimiz iki yüzlü insanlarız, bundandır gece karanlığın içimize çökmesi.. Bir yüzümüz güneşin doğmasıyla beraber yitmişliğin doruklarında ince hesaplar yapıp para üstünü vermeyen muavine kızarken, diğer yüzümüz hikâyelerde geçen kurt adam karakteri gibi geceyi mesken eyleyip tüm gerçekliğiyle yüzleşmekte.

SABAH’A MEKTUP

Merhaba kayıp zat, sen bunları okurken ben çok ‘uzaklara’ gitmiş olacağım…
Niçin yazıyorum?
Güneşi söndürmek midir niyetim.
Günah çıkarmak için mi bekliyorum geceyi.
Nasıl da yok oluyor insan,
Nasıl da uzaklaşıyor benliğinden, sabahın beşinde.
Nasıl bir sarhoşluk bu,
ancak gece ayılabiliyorsun, karanlığın eşiğinde.
Ve artık;
Gece korkar oldu güneşe tapan yarasalardan,
güneş bitkin düştü ışığın maskesi altında saklananlardan.
Söndürün şu güneşi, kapatın tüm ışıkları!
göremiyorum, kim var orda?

Değerlendir